London Calling

Skemmtilegar staðreyndir

2006-07-12T00:12:00.000Z

Puttaferðalangar eru fullir af speki, eftirfarandi lærði ég á leið minni frá Selfoss til Reykjavíkur aðfaranótt seinasta mánudags af manninum sem var ekki að koma af Litla-Hrauni.

Ómar Ragnarsson er besta forsetaefni sem Ísland hefur alið af sér fyrr og síðar, í honum sameinast allir íslendingar og hann hefur gengið í gegnum allt á sinni viðburðarríku ævi.

Stefán Jónsson, faðir Kára Stefánssonar fyrir þá sem ekki vissu það, gefur út fyrsta flokks hljóðbækur og hvet ég alla til þess að kíkja á þá.

Að síðustu legg ég til að allir fylgist vel með í haust þegar farið verður að auglýsa ferð til Englands í tilefni að 30 ár eru liðin frá því að einhver ferð var farin í tilefni að x mörg ár voru liðin frá seinna stríði að ég held, en í þessari ferð mun að öllum líkindum verða notuð Boing 747 þota að minni ráðleggingu.

Frá Litla-Hrauni eða ekki frá Litla-Hrauni

2006-07-10T14:30:00.000Z

Ef maður segir við þig á 3-5 mínútna fresti í tæpan klukkutíma að hann sé ekki að koma af Litla-Hrauni hvaðan ætli hann sé þá að koma.

Löndunarferð

2006-06-14T23:15:00.000Z

Jæja núna er farið að pressa á mig að blogga eitthvað þrátt fyrir að vera bara heima á hinu litla Íslandi.

Á síðastliðinn föstudag fékk ég skemmtilega/óskemmtilega hringingu, þetta var yfirmaður minn og var hann að biðla til mín um að fara í vinnuferð til Vestmannaeyja, VESTMANNAEYJA. Ég í sakleysi mínu sagði undireins já því það eina sem ég heyrði var viltu vinna. Ekki hljómaði ferðin heldur svo illa til að byrja með, fljúga út á mánudagsmorgunn og heim um kvöldið, landa úr einu skipi í millitíðinni. Síðan eftir laugardag í ruglinu var búið að plana sunnudaginn og átti hann að fara í tiltekt já tiltekt, um níuleitið er síðan hringt og enn var það yfirmaðurinn (þar sem enginn annar hringir í mig núorðið) og eyðileggur öll plön fyrir sunnudaginn og nú fyrst fór Löndunarferðin að hljóma illa, leggja af stað klukkan 14 á sunnudegi og koma á mánudagskvöld en þar sem ég er eins og ég er (jafnvel þó ég sé að reyna eitthvað annað - Birgitta Haukdal) þá fannst mér ég ekki getað bakkað út fyrst ég hafði nú einu sinni tekið þetta að mér.

Klukkan 13:55 að staðartíma er ég mættur í vinnuna og er svona temmilega ferskur, hitti ég þar hina fjóra kallana (löndunarfrasi sá elsti var nú ekki nema sirka 25 ára) og lýst mér svona þokkalega á hópinn en eftir því sem ég hafði heyrt og séð voru 75% kallana nothæfir í löndun, sem er nú í hærralagi ef maður horfir á kallana sem vinna með mér. Klukkan 14:00 tilkynnir yfirmaðurinn að við ættum að fara að leggja af stað þar sem við áttum að vera mættir á Bakka tilbúnir í flug klukkan 17:00, en það gefur okkur 3 klukkutíma til þess að keyra alla þessa 130 kílómetra, ekki veit ég hvað honum gekk til en hann hefur eflaust haldið að þessi 14 ára gamli Nissan fólksbíll sem átti að koma okkur austur hefði hámarkshraða upp á 50 km/klst.

Ekki höfðum við ekið lengi eða í 45 mín eða svo þegar yfirmaðurinn hringir í aðalmanninn í hópnum eins og hann hefði sjálfsagt viljað vera kallaður og nei það var ekki ég asnarnir ykkar, og okkur sagt að ekki sé flogið frá Bakka og verði það líklegast ekki gert svo að plan B sé að detta inn en það hljómaði upp á 3 klst siglingu frá Þorlákshafnar til Heimaeyjar og var brottför frá Þorlákshöfn klukkan 20:30 sem var í sjálfu sér kannski ekki svo slæmt en síðan er okkur sagt að þá munu við koma heim með dallinum á þriðjudagsmorgun og þá komnir til Reykjavíkur eftir hádegi á þriðjudeginum, þetta voru skelfilegar fréttir eyða þrem dögum í að landa úr einum smádall í Vestmannaeyjum. Allt bjargaðist þetta þó og við flugum á tilsettum tíma.

Þegar til Eyja var komið gerðum við okkur allt í einu grein fyrir því að klukkan væri 17:30 og við þyrftum að drepa um 5 klst í Eyjum, sem svona grínlaust er hægara sagt en gert fyrir menn sem ekki nenntu út úr bílnum fyrir hvað sem er eða eiginlega bara ekki neitt. Þarna var hinsvegar fyrsti ljósi punkturinn í ferðinni og hann er sá að aðall maðurinn var að "skoða aðstæður" svo að við myndum nú örugglega rata niður á höfn morguninn eftir, en það þýddi að við vorum lausir við hann í einhvern tíma og var þessi tími nýttur vel, öll eyjan skoðuð eða það sem sást af henni fyrir þoku og allar götur bæjarinn keyrðar. Eftir að hafa sótt Manninn aftur var sú afdrifaríka ákvörðun tekinn að við skyldum prufa að spranga. Þegar í klettinn var komið voru þar fyrir fjórir krakkar á aldrinum 7-8 átta ára. Eftir að hafa horft á þau um stund var komið að því, ég tók á skarið og klifraði upp á syllu sem einn strákurinn kallaði Almenning því að allir ættu að geta sprangað þaðan án þess að slasa sig en eina syllan fyrir neðan kallast Barnaklettur, þar sem ég gat nú ekki verið þekktur fyrir að fara í Barnaklettinn klifraði ég aðeins hærra. Meðan ég stóð þarna á syllunni og horfði þessa 3 metra niður byrjaði strákurinn að segja mér til, ég var nú sem betur fer nógu lífhræddur til þess að hlusta á hann og ákvað að hlíða honum í einu og öllu þrátt fyrir að hann væri ekki nema á að giska 7 ára gamall og það sem hann sagði hljómaði einsog hann væri að reyna slasa asnan úr Reykjavíkinni. Þessi fyrirlestur kom sér síðan bara vel því að þessi frumraun mín í sprangi tókst nú bara nokkuð vel þó að ég segi sjálfur frá alla vega slapp ég ómeiddur frá. Sömu sögu er ekki að segja um félaga mína en þeir höfðu ekki hlustað á strákinn og lentu þeir allir flatir á klettinum og duttu misilla þó. Krakkarnir fóru eftir að hafa hlegið sig mátlausa í smástund að óförum okkar fóru þau á svipuðum tíma og við hrökkluðumst burtu sumir halltir en aðrir montnir. Á endanum var síðan farið snemma í háttinn enda var ræs á þeim ókristilega tíma 5:00 og byrjað að vinna klukkan 6:00.

Vinnudagurinn var frekar tíðindalaus, við kláruðum skipið okkar og fluttum okkur síðan yfir í næsta og hjálpuðum Eyjamönnum með það. Síðan var heimferð og var hún áætluð klukkan 19:00 en að venju var þoka yfir eyjunum svo að ekki var hægt að fljúga. Á endanum var flogið og komumst við á Bakka um klukkan 19:30 en þar beið mín bíll frá Brimrúnu sem ég var búinn að fá lykla að og hafði tekið að mér að keyra heim.

Þetta var mikil ævintýraferð þó að ég hugsa að ég fari ekki aftur í löndunarferð nema komast í eitthvað betra skip sem borgar meira en þetta.

Jæja þangað til næst hvenær sem það verður svo

Komin í pínulega aðstöðu

2006-06-14T15:34:00.000Z

Undur og stórmerki hafa gerst, ég í kór. Já ég veit nú hlægið þið öll heima og spurjið ykkur hvort ég sé gengin af göflunum. En nei það er nú ekki svo slæmt, í gær hringdi Ragga (stóra systir Huldu skvís) og sagði mér að það væri kóræfing í Íslenska sendiráðinu, og fullt af hressum stelpum þar. Í minni óstjórnanlegu gleði, yfir því að geta fengið eithvern smá félagskap frá krökkum á mínum aldri, steingleymdi ég því smáatriði að ég hreynlega get ekki sungið!! Svo ég fór, full eftirvæntingar. Þegar þangað er komið er ég strax tekin sem ein af hópnum. En þegar á að fara að singja geri ég þau stóru mistök að planta mér við hliðina á þessari svaka söngkonu, sem söng eithverstaðar lengst uppí rassgati, ég er ekki að grínast hún söng svo skærri röddu að ég held að það sé barastsa ekki einu sinni til sú nóta á neinu hljóðfæri sem nær svo lang upp. Og þar sem ég heyrði ekki í stelpunni sem stóð hinumegin við mig, vegna englaraddarinnar sem kom frá hægri hlið minni (ég er ekkert að djóka, ekki taka þessu sem kaldhæðni) að ég bara hafði ekki völ á neinu öðru en að rembast við að fylgja henni. Vá, ég held að mest öll lögin hafi komið út úr mér á hátíðnihljóði. En hvað með það, ég var nú þegar búin að lofa því að ég skildi koma og singja í kirkju á 17. júní. Þannig að ég er nú í djúpum skít, er að fara að kvaka fyrir framan ca. 600 manns á laugardaginn. En eftir þessa eftir minnilegu kóræfingu var mér tilkinnt að þetta væri síðasta kóræfingin í sumar og þær myndu ekki hefjast aftur fyrr en næsta haust.. Ég hef það nú þó á tilfinningunni að þetta hafi bara verið sagt til að losna við geltið í mér:)

En svo þegar við vorum búin að syngja í svona ca. hálftíma fóru allt í einu allir að taka sig saman, ég hugsaði nú með mér: hvur andskotinn ég syng nú ekki svo illa að þau láti hálftíma nægja. En jújú allir út, og ég var á leiðinni að snúa í þá átt til að labba heim þegar ég kemst að því að fólkið var allt á leiðinni á pöbbinn, hahaha, það lítur allt út fyrir það að stlepurnar noti kóræfinguna bara sem afsökun til að komast út og fá sér í glas í góðra vina hópi. Frábært, ég er til!

En já, þannig á laugardaginn er ég að fara að jarða mig félagslega með 600 áhorfendur, vona bara að djammið seinna um kvöldið ná manni aftur upp.

En nú þarf ég að fara að æfa mig í því að mæma, hafið það súpergott á 17. júní... Allavegana verður eithver að gera það, og sá eithver er víst ekki ég.

See 'ya
Sigrún

Allt að verða brjálað

2006-06-10T18:35:00.001Z

Vá hjá mér er allt frábært, 25° C og ekki ský á himninum. Ég hef verið að vinna svolítið í bátnum, við þrif og annað slíkt. Svo er ég að fara að taka stýrishúsið í gegn, það þarf að pússa það og lakka. Ég er búin að kynnast nokkrum hérna í höfninni og er því farin að æfa enskuna.

Í gær þegar við Sigrún vorum hérna í bátnum að þrífa labba fín hjón fram hjá, nema konan stoppar og spyr okkur hvort við séum að gera okkur tilbúin fyrir kappsyglingu í kringum heiminn, okkur fannst þetta nú frekar fyndið enda var konan greynilega vel í glasi. Þar á eftir spyr hún okkur hvaðan við séum og við svörum því, og þá virðist hún hafa tekið því svo að við hlytum nú þá að vera að fara að sygla til Íslands í bátnum. Henni fannst þetta allt voðalega sniðugt og svo komu allar spurningarnar um hvort við lifðum í snjóhúsum, hún virtist ekkert vera að hlusta þegar við reyndum að koma henni í skilning um að hún væri að rugla Íslandi við Grænland. Svo hló hún ennþá meira og bandaði út höndunum og hélt því fram að við værum að fara að dorga eftir fyski í gegnum ísinn heima, þessu fylgdu svo handahreyfingar og látbrag eins og hún væri nú að dorga. Þegar að þessu var komið var maðurinn hennar farinn að skammast sín svo mikið fyrir hana að hann dróg hana í burtu. En okkur Sigrúnu var auðvitað vel skemmt.

Hér er allt að verða brjálað, heimsmeistarkeppnin í fótbolta byrjuð og allir að verða crazy. Flögg hanga í öðrum hverjum glugga og bílar eru skreittir enska fánanum. Fótbolta aðdáendurnir vita ekki hvort þeir séu að koma eða fara, og brátt fyllast barirnir af ofurölfa karlmönnum. Þessu fylgir nú pínu spenningur og ekki hægt að segja að ég dragist ekki pínu með í öllum æsingnum. Ættli það endi ekki á því að ég sjálf, sem aldrei hef horft á fótbolta, rölti út á næsta bar og fylgist með.

En nóg um það, sólin bíður og mig er farið að langa í brúnan kropp

Heimsmeistarkeppnin og annað

2006-06-10T18:35:00.000Z

En nóg um það, sólin bíður og mig er farið að langa í brúnan kropp

Fyrsta bloggið

2006-06-04T15:29:00.000Z

Oh já sammála fyrri rædumanni við erum sko æðisleg. Komin með blogg með stóra bróður, hehe hljómar dálitið pathetic. Sumir fá sér blogg með maka sínum og það er alveg rosa krúttó, en nei hinn helmingurinn minn er bróðir minn. hahahaha. Nei segi svona þetta er nú allt frekar frábært, eins og allta annað sem við tvö gerum!!

En já ég og Sigrún fórum í Coven garden, eða eithvað í þá áttina, og þar var fullt af skemmtilegum hlutum að sjá, Svo fór Sigrún til Jons og ég ákvað að vera eftir og labba bara heim, var með kort af London og allt, búin að finna mjög hentuga leið heim, en ég endaði á því að rammvillast í London og hafði ekki hugmynd um það hvar ég væri, en þið vitið nú hvernig ég er og ég var nú ekkert að kippa mér upp við þetta, hámark letinnar kom svo fram í því að ég nennti hreynlega ekki að fara ofaní tösku og athuga á kortinu hvar ég væri og hvernig ég kæmist heim, þannig að ég hélt bara áfram að labba og fullvissaði sjálfa mig um að fyrir rest hlyti ég nú að koma að stað þar sem ég þekkti umhverfið. Og vitið hvað eftir ca 2 klukkutíma labb var ég komin í Chelsea og þaðan lá leiðin beint niður að á, svo ég labbaði bara upp með henni þangað til ég sá kingsroad fyrir ofan, og walla. Ég held ég gæti bara orðið næsti Marco Polo og farið um ókannaðar slóðir með glæsibrag!!

En svo var ég komin á kingsroad og getið hvað ég sá, í einum strædónum sem var á tvem hæðum með opinn efripart höfðu þrír kappar komið sér vel fyrir standandi í stafni strædósins, sem er nú ekki frásögu færandi nema hvað þeir voru alveg butt naked, ég meina sko ekki í neinu, EKKI EINU SINNI Í NÆRBUXUM. Þeir meiga þó eiga það að þeir voru algjörir kroppar, en örugglega blind fullir.

Um daginn fór ég svo í grínbúð og það voru svona kinky búningar þar og svo kom einhver búðakall og spurði mig hvort ég vildi ekki máta fyrir hann, ég hló nú bara svo kom hann aftur og var eithvað að spurja mig hver uppáhalds stellingin mín væri af því að ég hélt á einhverju grín dagatali með sérstakri stellingu fyrir hvern dag, þetta kom nú allt svo flatt upp á mig, eða hvað sem maður segir, að ég röflaði bara eithvað þangað til að mér tókst að skipta um umræðu efni og losa mig við hann. En svo var hann alltaf að koma aftur og aftur til mín að segja einhverja durty brandara og ég var eiginlega orðin hálf hrædd við hann. Svo spurði hann mig hvaðan ég væri og ég sagði það, og þá spurði hann mig hvort ég vildi ekki bara flytja til hans, held að hann hafi nú verið að joka, en ég var orðin svo skít hrædd við hann að ég afsakaði mig bara og hljóp út úr búðinni. Hehe eithvað lítið hjarta í minni :)

En bless í bili
Sigrún

2006-06-04T15:13:00.000Z

Jæja kom að því að við æðislegu systkinin fengum okkur blogg. Annars er ég bara að koma síðunni í gang og kanna hvort þetta virki.

Eiríkur